🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂

*💗சிந்தனை கதை...*

*நாமொன்று நினைத்தால்..!!*

 

‘‘ஏங்க... உங்கப்பா தொனதொனப்பு தாங்க முடியலை. வாய மூடிட்டுப் பேசாம இருக்கச் சொல்லுங்க...’’

- பார்கவி சொன்னதும், பதறிப் போனான் வேம்பு. அப்பா இருக்கும் அறையை எட்டிப் பார்த்தான். 

ஜன்னல் வழியே அப்பாவியாய் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். 

பார்கவி சத்தம் போட்டுச் சொன்னது அவர் காதுகளில் விழுந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மூப்பின் காரணமாக கேட்கும் திறன் குறைந்து விட்டது.

‘‘மெதுவா பேசு பாரு... அப்பாக்கு வயசாச்சுன்னு ஒனக்குத் தெரியாதா? அவருக்குக் காதும் கேக்கறதில்லை. எதாச்சும் சொன்னா, கொஞ்சம் அட்ஜஸ்ட் பண்ணப் பழகிக்கோம்மா...’’ - எந்த அளவுக்குத் தன்மையாகச் சொல்ல முடியுமோ, அந்த அளவுக்கு இரங்கி வந்து சொன்னான் வேம்பு.

‘‘ஹுக்கும்... எனக்கும்தான் அப்பா இருக்கார். ஒங்க அப்பா மாதிரி நச்சா? ச்சே... காதுல விழறதில்லேன்னா ஒதுங்கி சத்தம் போடாம இருக்க வேண்டியதுதானே... என்ன என்னன்னு கேட்டு என் உயிரை வாங்கறார்.’’

பாவம், வேம்பு. இது இன்றைக்கு நேற்று என்றில்லை. தினமும் ஒரு முறையாவது அப்பாவுக்காக பார்கவியிடம் இப்படி வாங்கிக் கட்டிக் கொள்கிறான். இத்தனைக்கும் கல்யாணம் ஆகி இரண்டு வருடம்தான் ஆகிறது.

வேம்புவின் அம்மா இறந்து போய் வருடம் எட்டு ஆகி விட்டது. பெற்றோருக்கு ஒரே பிள்ளை என்பதால், அப்பாவை உடன் வைத்துக் கொள்ள வேண்டியதாகி விட்டது வேம்புவுக்கு.

பார்கவியைப் பெண் பார்க்கும்போதே தன்னுடன் கடைசிவரை அப்பா இருப்பார்... வாழ்க்கையில் எந்த ஒரு சுகத்தையும் பார்க்காதவர்... அவரை நன்றாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவளிடம் கெஞ்சலாகவும் கொஞ்சலாகவும் சொன்னான் வேம்பு.

குனிந்த தலை நிமிராமல் அன்றைக்குத் தலையாட்டினாள். ஆனால், தாலி கட்டிய பின் அவள் சொல்வதற்கெல்லாம் வேம்பு தலையாட்டும்படி ஆகி விட்டது.

‘‘என்னோட அப்பா அடுத்த வாரம் இங்கே வர்றாரு... ரெண்டு மாசம் நிம்மதியா இருக்கப் போறதா தபால் எழுதி இருந்தாரு. காது கேக்காத உங்கப்பாவை எங்காவது ஹோம்ல விட்டுற முடியுமானு அப்படியே விசாரிச்சுப் பாருங்க...’’ என்றவள், வேம்புவின் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் துணி உலர்த்த மொட்டைமாடிக்குப் போனாள்.

துடித்துப் போனான் வேம்பு. 

என்ன சொல்லி இவளைச் சமாளிப்பது? அப்பாவுக்குக் காது கேட்கவில்லை. வாஸ்தவம்தான்!

வயசானால், பெரும்பாலான முதியவர்களுக்கு ஒரு பாதுகாப்பின்மை வந்து விடுகிறது. அதுவே பல வியாதிகளுக்கும் வித்திடுகிறது. எங்கே தாங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டு விடுமோ என்று பயந்து ஏதேனும் ஆர்வக் கோளாறில் பேசி, அதுவே பிரச்னைக்கும் காரணமாகி விடுகிறது என்பதை அவர்கள் உணரத் தவறி விடுகிறார்கள்.

போதாக்குறைக்கு அடுத்த வாரம் இவளது அப்பா வேறு வருகிறாராம். என் அப்பா என்னென்ன பாடு படப் போகிறாரோ என்று நினைத்த வேம்புவின் உடல் வியர்க்க ஆரம்பித்தது.

பேக்கை மாட்டிக் கொண்டு, பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து ஆபீசுக்குப் பறந்தான்.

பெரும்பாலான ஆண்களின் பாடு இப்படித்தானோ?

மனைவியிடம் ஏதேனும் பாட்டு வாங்கிக் கொண்டு எரிச்சலுடன் நிம்மதி தேடி ஆபீஸ§க்கு ஓடுகிறார்கள். அங்கே முதலாளியின் பாட்டு தாங்க முடியாமல் மாலை வேளையில் வீட்டில் வந்து விழுகிறார்கள். 

அன்று இரவு பக்கத்துக் கடைக்கு பார்கவி சென்றிருந்த வேளையில், தனியே அப்பாவிடம் போய் நாசூக்காகக் கொஞ்சம் பேசி விட்டு வந்தான். அப்பா அறையில் இருந்து கனத்த இதயத்துடன் வேம்பு வெளியே வந்தபோது அப்பாவின் கண்களில் நீர் துளிர்த்ததை இவன் கவனிக்கவில்லை.

ஒரு வாரம் ஓடிற்று.

பார்கவி வீடே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. அவளுடைய அப்பா வருகிறார்.

அப்பாவுக்கு விருந்து தயார் செய்ய வேண்டி, பார்கவி ரயில்வே ஸ்டேஷன் போகவில்லை. வேம்புவே போய் கூட்டிக் கொண்டு வந்தான்.

வாசலில் ஆட்டோ வந்தது. வேம்பு இறங்கினான் பெட்டியுடன். அடுத்து அப்பா இறங்கினார்.

வாசலுக்கு ஓடிப் போய் பார்கவி வரவேற்றாள். வேம்பு சொல்லி வைத்திருந்தது போல் அவனுடைய அப்பாவும் வாசலுக்கே வந்து தன் சம்பந்தியை வரவேற்றார்.

தன் அப்பாவின் கைப்பிடித்து உள்ளே அழைத்துச் சென்றபடியே கேட்டாள் பார்கவி. ‘‘வாங்கப்பா... ரயில் பயணம் சவுகரியமா இருந்துதா?’’

‘‘அதுக்கென்னம்மா... எனக்கென்ன பயம்... இது நம்ம வீடுதானே?’’ என்றார் பார்கவியின் அப்பா.

அசதியின் காரணமாகத் தன் கேள்வியை அப்பா உள்வாங்கிக் கொள்ளவில்லை என்று நினைத்தபடி தான் கேட்ட கேள்வியை மீண்டும் கேட்டாள் பார்கவி.

‘‘என்ன கேட்டே இப்ப...?’’ - பார்கவியின் அருகே சற்றே நெருங்கிக் கேட்டார் அவளது அப்பா.

குழப்பத்துடன் அப்பாவை மேலும் கீழும் பார்கவி பார்க்க, ‘‘என்னன்னே தெரியலம்மா... ஒரு மாசமா காதுல ஒரே இரைச்சல். யார் என்ன பேசினாலும் ஒண்ணுமே கேக்கலே. அங்கே என்னடான்னா மருமகள் என் மேலே எரிஞ்சு விழறா... அவ தொல்லை தாங்க முடியலை. ஒரு ரெண்டு மாசம் உன் வீட்டுல நிம்மதியா சத்தம் இல்லாம இருக்கலாம்னு வந்தேன்’’ என்றாரே பார்க்கணும்..!

பார்கவிக்குப் பேச்சே எழவில்லை.

உள்ளுக்குள் சிரித்தான் வேம்பு. உள்ளுக்குள் போய்ச் சிரித்தார் வேம்புவின் தந்தையார்.

🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂